Tak. Pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich obejmuje również broń krótką, czyli pistolety i rewolwery. Wynika to z konstrukcji przepisu: katalog broni dostępnej kolekcjonerowi odsyła do wszystkich wcześniejszych kategorii, łącznie z bronią do ochrony osobistej. Osobną i często pomijaną sprawą jest to, czego takie pozwolenie nie daje.
Skąd wynika dostęp do broni krótkiej
Pozwolenie wydaje się w celach wymienionych w ustawie, a wśród nich są cele kolekcjonerskie. Zakres broni przypisany temu celowi obejmuje broń, o której mowa w punktach od pierwszego do szóstego, a więc między innymi broń palną bojową, gazową i alarmową w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, a także broń sportową i gładkolufową.
Kolekcjoner nie jest więc ograniczony do egzemplarzy historycznych ani do broni pozbawionej cech użytkowych. Nie istnieje odrębna kategoria „broni kolekcjonerskiej”: to ta sama broń, tyle że posiadana w innym celu, wpisanym do decyzji administracyjnej.
Czego pozwolenie kolekcjonerskie nie daje
Tu leży najczęstsze nieporozumienie. Ustawa wprost zabrania noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji. Dodatkowo organ Policji może w każdym pozwoleniu ograniczyć lub wykluczyć możliwość noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.
Warto znać ustawową definicję: noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń. Przewożenie broni rozładowanej, odpowiednio zabezpieczonej, to inna czynność niż noszenie. Ta różnica bywa przedmiotem pytań egzaminacyjnych.
Osobno działa ograniczenie miejsca strzelania. Broń palna może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach.
Warunek wstępny: członkostwo w stowarzyszeniu
Ważną przyczyną posiadania broni do celów kolekcjonerskich jest udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim. Nie jest wymagana licencja zawodnicza ani kwalifikacje sportowe, których ustawa żąda przy pozwoleniu do celów sportowych. To jedna z praktycznych różnic między obiema ścieżkami.
Egzamin przed komisją Policji
Kolekcjoner nie jest zwolniony z egzaminu. Zwolnienie obejmuje między innymi członków PZSS posiadających licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego, ale wyłącznie w zakresie broni sportowej. Ubiegając się o pozwolenie kolekcjonerskie, trzeba zdać egzamin przed komisją powołaną przez organ Policji: część teoretyczną w formie testu i część praktyczną na strzelnicy.
Czego nie obejmie żadne pozwolenie
Niezależnie od celu, pozwolenia nie wydaje się na broń szczególnie niebezpieczną, w tym broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość, broń przerobioną tak, by zataić jej przeznaczenie, broń imitującą inne przedmioty oraz broń wyposażoną w tłumik huku lub przystosowaną do strzelania z tłumikiem, z wyłączeniem pozwolenia do celów łowieckich.
Jeżeli porównujesz cele, różnice względem pozwolenia do ochrony osobistej opisuje szczegółowy opis tej kategorii, a praktyczny wybór modeli ułatwia zestawienie broni najczęściej kupowanej na pozwolenie kolekcjonerskie.
Podstawa prawna: art. 10 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5, ust. 4 pkt 1 i 7, ust. 5, ust. 7-9, art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. 2024 poz. 485).
Najważniejsze
- Pozwolenie kolekcjonerskie obejmuje broń krótką, bo katalog odsyła do kategorii od pierwszej do szóstej.
- Nie istnieje odrębna kategoria broni zarezerwowana dla kolekcjonerów.
- Noszenie broni kolekcjonerskiej bez zgody organu Policji jest zabronione.
- Noszenie to przemieszczanie broni załadowanej; przewóz broni rozładowanej to co innego.
- Ważną przyczyną jest udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu kolekcjonerskim.