Nie ma obowiązku kupowania specjalnego, atestowanego pojemnika. Przepisy wymagają natomiast konkretnego sposobu zapakowania amunicji, a wskazane w nich rozwiązania są proste i tanie - najczęściej wystarcza oryginalne pudełko fabryczne.
Co mówi rozporządzenie o przewozie
Zasady przewozu środkami transportu publicznego określa rozporządzenie z 10 kwietnia 2000 r. (Dz.U. 2000 nr 31 poz. 390), wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
§ 3 ust. 2: amunicję przewozi się w opakowaniach fabrycznych przeznaczonych do sprzedaży detalicznej lub w pudełkach i pojemnikach, w sposób uniemożliwiający uderzenie w spłonkę naboju.
Przepis daje więc dwie równorzędne możliwości: opakowanie fabryczne albo dowolne pudełko lub pojemnik, o ile spełnia warunek funkcjonalny - chroni spłonki przed uderzeniem. Nie ma mowy o klasie odporności, atestach ani certyfikatach.
§ 3 ust. 1 dodaje dwa warunki: zachowanie niezbędnych wymogów bezpieczeństwa wykluczających możliwość przypadkowej eksplozji oraz przewóz w ilości uzasadnionej potrzebami osoby przewożącej.
Czego przepisy nie wymagają
- Atestowanego pojemnika na amunicję. Wymóg certyfikatu dotyczy urządzeń do przechowywania broni, a nie pojemników transportowych.
- Fizycznego rozdzielenia broni i amunicji do osobnych bagaży. Rozporządzenie takiego nakazu nie zawiera - piszemy o tym w tekście o tym, czy można przewozić amunicję osobno od broni.
- Zamka szyfrowego czy plomby na pojemniku z amunicją.
Czego przepisy wymagają wprost
- Amunicja nie może być w magazynkach. § 2 ust. 1 rozporządzenia: w środkach transportu publicznego broń przewozi się w stanie rozładowanym, bez amunicji w komorze nabojowej i w magazynkach nabojowych. Naboje muszą więc trafić do pudełka, a nie zostać w magazynku.
- Zabezpieczenie przed dostępem osób nieupoważnionych - § 4 rozporządzenia oraz ogólny obowiązek z art. 32 ust. 1 ustawy.
- Rozsądna ilość - „uzasadniona potrzebami osoby przewożącej”. Zapas na trening czy zawody mieści się w tym pojęciu.
A jak jest przy przechowywaniu w domu
Warto nie mylić dwóch reżimów. Przy przechowywaniu obowiązuje rozporządzenie MSW z 26 sierpnia 2014 r. (t.j. Dz.U. 2023 poz. 364), które przewiduje, że amunicja do broni palnej jest przechowywana w pudełkach lub pojemnikach, w sposób uniemożliwiający uderzenie w spłonkę naboju, i nie jest przechowywana w magazynkach nabojowych. Sama broń i amunicja trafiają do urządzenia spełniającego wymagania co najmniej klasy S1 według PN-EN 14450 (§ 5 ust. 1), a takie urządzenie musi mieć deklarację lub certyfikat zgodności wydany przez jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji (§ 7).
Certyfikat dotyczy więc sejfu, nie pudełka na naboje.
Samochód prywatny
Rozporządzenie o przewozie środkami transportu publicznego dotyczy - jak sama nazwa wskazuje - transportu publicznego. W samochodzie prywatnym stosuje się ogólną regułę z art. 32 ust. 1 ustawy: przechowywanie i noszenie w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych. Szczegóły w tekście o tym, czy można przewozić broń samochodem.
Podstawa prawna: art. 32 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. 2024 poz. 485); § 2 ust. 1, § 3 i § 4 rozporządzenia z dnia 10 kwietnia 2000 r. w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego (Dz.U. 2000 nr 31 poz. 390); § 3 ust. 3, § 5 i § 7 rozporządzenia MSW z dnia 26 sierpnia 2014 r. (t.j. Dz.U. 2023 poz. 364).
Najważniejsze
- Wystarczy opakowanie fabryczne albo zwykłe pudełko lub pojemnik chroniący spłonkę.
- Żaden przepis nie wymaga atestowanego pojemnika transportowego na amunicję.
- Amunicji nie wolno przewozić w magazynkach nabojowych.
- Ilość ma być uzasadniona potrzebami osoby przewożącej.
- Certyfikat od jednostki akredytowanej przez PCA dotyczy sejfu, nie pudełka na naboje.