Czy pociski z rdzeniem twardym są dopuszczalne w sporcie?

Nie. Zakaz posiadania takiej amunicji jest bezwzględny i nie zna wyjątku dla strzelectwa sportowego. Wynika wprost z ustawy o broni i amunicji, a jego brzmienie jest precyzyjne - warto je znać dokładnie, bo pojawia się na egzaminie.

Treść zakazu

Art. 10 ust. 6 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zakazuje posiadania amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci amunicji z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń wykonany z materiału twardszego niż stop ołowiu.

Trzy elementy tej definicji trzeba czytać łącznie:

• pocisk musi być pełnopłaszczowy,
• musi zawierać rdzeń,
• rdzeń musi być wykonany z materiału twardszego niż stop ołowiu.

Kryterium jest więc materiałowe i porównawcze - punktem odniesienia jest stop ołowiu, standardowy materiał rdzenia amunicji sportowej i myśliwskiej.

Zakaz obowiązuje niezależnie od celu pozwolenia

Art. 10 ust. 6 nie różnicuje adresatów według celu, w jakim wydano pozwolenie. Zakaz dotyczy tak samo posiadacza pozwolenia sportowego, kolekcjonerskiego, myśliwskiego, jak i do ochrony osobistej.

Jedyny wyjątek w całym ustępie 6 dotyczy punktu 4 - amunicji wytworzonej niefabrycznie - i pozwala wytwarzać ją na własny użytek posiadaczom pozwolenia myśliwskiego, sportowego lub kolekcjonerskiego. To wyłączenie nie rozciąga się na punkt 2. Samodzielna elaboracja nie daje więc prawa do wykonania pocisku z twardym rdzeniem. Szerzej: czy posiadacz broni może wytwarzać amunicję dla siebie.

Pozostałe zakazy z tego samego przepisu

Art. 10 ust. 6 wylicza cztery kategorie amunicji zakazanej. Poza pociskami z twardym rdzeniem są to:

• pkt 1 - amunicja z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, oraz pociski do takiej amunicji,
• pkt 3 - amunicja z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej,
• pkt 4 - amunicja wytworzona niefabrycznie, z omówionym wyżej wyjątkiem.

Punkt 3 bywa mylony z punktem 2, a różnica jest istotna: tam chodzi o pociski podkalibrowe i tworzywa sztuczne, a wyjątek dotyczy broni gładkolufowej.

Co to znaczy w praktyce dla strzelca sportowego

Amunicja sportowa dostępna legalnie w obrocie detalicznym w Polsce nie należy do kategorii zakazanych - sprzedawcy działają na podstawie koncesji i podlegają tym samym przepisom. Ryzyko pojawia się przy:

• amunicji przywożonej z zagranicy, gdzie dopuszczalne konstrukcje bywają inne,
• amunicji z demobilu i zasobów wojskowych, gdzie pociski przeciwpancerne czy przeciwpancerno-zapalające są typowe,
• zakupach od osób prywatnych bez dokumentacji,
• samodzielnej elaboracji z komponentów o nieznanym pochodzeniu.

Jeżeli nie masz pewności co do budowy pocisku, bezpieczniej jest nie wprowadzać takiej amunicji do swojego zbioru.

Konsekwencje

Posiadanie amunicji zakazanej to nie tylko problem administracyjny. Art. 18 ust. 1 pkt 1 nakazuje organowi cofnąć pozwolenie osobie, która nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu, a art. 17 ust. 1 pozwala odmówić wydania pozwolenia osobie, która naruszyła obowiązki ustawowe. Trzeba też pamiętać o art. 263 § 2 Kodeksu karnego, który penalizuje posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia.