Czy zakup dużej ilości amunicji podlega raportowaniu?

Ustawa o broni i amunicji nie nakłada na posiadacza obowiązku zgłaszania zakupu amunicji ani nie wyznacza progu ilościowego, po przekroczeniu którego trzeba by cokolwiek raportować. Nie znaczy to jednak, że zakupy są całkowicie poza zasięgiem organów - ograniczenia mają inny charakter.

Czego ustawa wymaga od posiadacza

Katalog obowiązków informacyjnych osoby posiadającej pozwolenie jest zamknięty:

• rejestracja broni w ciągu 5 dni od nabycia (art. 13 ust. 1),
• zawiadomienie o utracie broni w ciągu 24 godzin od stwierdzenia (art. 25),
• zawiadomienie o zmianie miejsca stałego pobytu w ciągu 14 dni (art. 26).

Zakup amunicji nie figuruje w żadnym z tych przepisów. Obowiązek rejestracji dotyczy broni, nie naboi.

Na jakiej podstawie kupuje się amunicję

Art. 12 ust. 2: na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Za wydanie zaświadczenia pobiera się opłatę skarbową (art. 12 ust. 3).

Ograniczenie jest więc przedmiotowe, a nie ilościowe: wolno nabywać amunicję do broni objętej twoim pozwoleniem. Ustawa nie mówi, ile sztuk.

Gdzie pojawia się limit ilościowy

Jedyny przepis operujący pojęciem ilości dotyczy przewozu, nie zakupu. Rozporządzenie z 10 kwietnia 2000 r. w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego stanowi w § 3 ust. 1, że amunicję przewozi się przy zachowaniu wymogów bezpieczeństwa wykluczających możliwość przypadkowej eksplozji, w ilości uzasadnionej potrzebami osoby przewożącej.

To kryterium ocenne i odnosi się wyłącznie do sytuacji przewozu środkiem transportu publicznego.

Ewidencja po stronie sprzedawcy

Brak obowiązku raportowania po twojej stronie nie oznacza, że transakcja nie zostawia śladu. Sprzedaż broni i amunicji to działalność koncesjonowana, a sprzedawca sprawdza uprawnienia nabywcy i dokumentuje transakcję. Amunicję nabywa się na podstawie legitymacji posiadacza broni lub zaświadczenia z art. 12 ust. 2 - i to właśnie te dokumenty są podstawą sprzedaży.

Osobno działa art. 27 ust. 2: Komendant Główny Policji prowadzi rejestr obejmujący m.in. dane osób posiadających pozwolenie oraz określenie liczby posiadanych egzemplarzy broni, jej rodzaju i cech identyfikacyjnych. Rejestr dotyczy jednak broni, nie stanu amunicji.

Realne granice: jakość, nie ilość

Ryzyko nie leży w liczbie naboi, lecz w ich rodzaju. Art. 10 ust. 6 zakazuje posiadania amunicji szczególnie niebezpiecznej:

• z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami zagrażającymi życiu lub zdrowiu (pkt 1),
• z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń twardszy niż stop ołowiu (pkt 2),
• z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji do broni gładkolufowej (pkt 3),
• wytworzoną niefabrycznie (pkt 4) - z wyjątkiem wytwarzanej na własny użytek przez posiadaczy pozwolenia myśliwskiego, sportowego lub kolekcjonerskiego.

Więcej o tym ostatnim wyjątku w tekście o tym, czy posiadacz broni może wytwarzać amunicję dla siebie.

Przechowywanie większych zapasów

Art. 32 ust. 1 wymaga przechowywania broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych. Rozporządzenie MSW z 26 sierpnia 2014 r. przewiduje przechowywanie w urządzeniu spełniającym wymagania co najmniej klasy S1 według PN-EN 14450 (§ 5 ust. 1) oraz trzymanie amunicji w pudełkach lub pojemnikach chroniących spłonkę i nie w magazynkach nabojowych. Przy zbiorze broni powyżej 50 egzemplarzy dochodzą dodatkowe zabezpieczenia pomieszczenia (§ 5 ust. 2).

Praktyczny wniosek: rosnący zapas amunicji to przede wszystkim kwestia miejsca w sejfie i zgodności z zasadami przechowywania, a nie obowiązków sprawozdawczych.